września 28, 2026

Kortyzol

Kortyzol to hormon steroidowy nazywany też hormonem stresu. Jego norma zależy od wieku, płci oraz stanu fizjologicznego. Zarówno zbyt niski, jak i zbyt wysoki poziom kortyzolu może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych.

Kortyzol - co to jest?

Kortyzol to organiczny związek chemiczny należący do grupy glikokortykosteroidów - hormon steroidowy produkowany przez korę nadnerczy. Odgrywa on kluczową rolę w reakcji organizmu na stres oraz regulacji metabolizmu. Powszechnie znany jest jako hormon stresu - jego wydzielanie zależy m.in. właśnie od występowania sytuacji stresowych.

Rola w organizmie

Kortyzol pełni w organizmie wiele ważnych funkcji, m.in.:

  • działa przeciwzapalnie i immunosupresyjnie - hamuje nadmierne reakcje układu odpornościowego i zmniejsza stan zapalny,
  • kontroluje rytm dobowego snu i czuwania - odgrywa rolę w cyklu sen-czuwanie, osiągając najwyższy poziom rano (pomagając w pobudce) oraz najniższy w nocy (ułatwiając sen),
  • reakcja na stres - uczestniczy w odpowiedzi organizmu na stres zwiększając dostępność energii i przygotowując organizm do poradzenia sobie z zagrożeniem,
  • reguluje metabolizm - wpływa na gospodarkę białkową, tłuszczową oraz węglowodanową,
  • utrzymuje ciśnienie krwi - pośrednio reguluje ciśnienie tętnicze.
Zaburzenia poziomu kortyzolu

Zarówno obniżony, jak i podwyższony poziom kortyzolu może prowadzić do poważnych zaburzeń zdrowia.

Obniżony poziom kortyzolu zazwyczaj związany jest z niedoczynnością kory nadnerczy - pierwotną (choroba Addisona) lub wtórną (zależną od przysadki). Może być też związany z nagłym odstawieniem glikokortykosteroidów podczas przewlekłego leczenia sterydami.

Podwyższony poziom kortyzolu najczęściej związany jest z chorobą lub zespołem Cushinga, niektórymi nowtworami (np. rak płuc) lub ciężkim stresem (zarówno fizycznym, jak i psychicznym). Często towarzyszy również nieprawidłowym nawykom żywieniowym - zarówno nadwadze i otyłości, jak i zbyt niskiej masie ciała.

Długotrwale podwyższony poziom kortyzolu może prowadzić m.in. do:
  • osłabienia układu odpornościowego,
  • nasilenia uczucia lęku, pogorszenia pamięci i koncentracji,
  • większego ryzyka rozwoju nadciśnienia tętniczego i chorób serca,
  • zaburzeń gospodarki węglowodanowej, czego skutkiem może być rozwój insulinooporności i cukrzycy typu 2.

Kortyzol a nadwaga

Przewlekle podwyższony kortyzol powiązany jest z zaburzeniami snu oraz przybieraniem na wadze.
Nadmiar tego hormonu może zwiększać apetyt, zwłaszcza na pokarmy wysokokaloryczne.

Długotrwale wysoki poziom kortyzolu często występuje razem z podwyższonym ciśnieniem krwi oraz podwyższonym poziomem glukozy, co może prowadzić do rozwoju zespołu metabolicznego.

Badania pokazuja, że osoby cierpiące na bezsenność mają wyższy poziom kortyzolu i trudniej chudną. Z kolei redukcja stresu i poprawa jakości snu pomagają obniżyć poziom tego hormonu i ułatwiają kontrolę masy ciała. Dlatego w leczeniu nadwagi i otyłości zaleca się techniki radzenia sobie ze stresem oraz zadbanie o właściwą higienę snu.

Jak obniżyć poziom kortyzolu?

Aby obniżyć poziom kortyzolu należy unikać długotrwałego stresu, dbać o prawidłowy sen i uprawiać umiarkowaną aktywność fizyczną. Pomocne są również techniki relaksacyjne i ograniczenie kofeiny.

A co z dietą?

Najlepiej stawiać przede wszystkim na zbilansowaną dietę dostarczającą organizmowi niezbędnych składników odżywczych:
  • pełnowartościowe białko,
  • zdrowe tłuszcze roślinne,
  • węglowodany złożone,
  • błonnik pokarmowy,
  • witaminy,
  • składniki mineralne,
  • antyoksydanty.
Szczególnie cenne mogą okazać się produkty bogate w magnez, witaminy z grupy B oraz kwasy tłuszczowe omega-3, które wspierają układ nerwowy i łagodzą negatywne skutki chronicznego stresu.
Unikać z kolei należy cukrów prostych, produktów wysokoprzetworzonych i kofeiny.

Co więc warto włączyć do diety?

Dbajmy o to, aby w naszej diecie znajdowały się:
  • gorzka czekolada,
  • migdały, orzechy (laskowe, pekan, włoskie), pestki dyni, siemię lniane,
  • ryby i owoce morza (tłuste ryby o wysokiej zawartości omega-3),
  • warzywa i owoce bogate w witaminę C (brokuły, brukselka, czarna porzeczka, grejpfruty, jarmuż, kalafior, kalarepa, kiwi, maliny, natka pietruszki,  papryka, pomarańcze, szpinak, truskawki
  • zielone warzywa liściaste (jarmuż, koper, natka pietruszki, rukola).
A co pić?
Najlepszym wyborem będą woda, napary ziołowe (np. melisa, rumianek, dziurawiec) oraz zielona herbata.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Copyright © Z notatnika dietetyka , Blogger